هفته خبرنگار، فرصتی است تا نگاهی دوباره به پیوند عمیق میان جغرافیا، شعر و مسئولیت اجتماعی بیندازیم.

به گزارش گذر نیوز، ادیب‌الممالک فراهانی، معروف به امیری، یکی از شاعران و روزنامه‌نگاران برجسته دوره قاجار، نماد پیوند میان جغرافیا، شعر و مسئولیت اجتماعی است.

او در دوران خود با دریافت لقب «ادیب‌الممالک» از مظفرالدین‌شاه، جایگاه خود را در دربار رسمی‌تر کرد، اما هدف او ستایش قدرت نبود؛ بلکه او به ستایش اندیشه و نقد زمانه پرداخت. موضوعی که باید بیش از پیش خبرنگاران امروزی به آن بپردازند.

زبان ادبیات ادیب‌الممالک، آمیزه‌ای از سنت‌های کهن و روح انتقادی عصر مشروطه بود و مهم‌ترین دستاورد او در تحول نثر فارسی به وضوح دیده می‌شود. او با راه‌اندازی و سردبیری «روزنامه ادب»، به یکی از نخستین افرادی تبدیل شد که زبان مطبوعات را از نثر سنگین و منشیانه به نثری مردمی و اجتماعی نزدیک کرد.

نثر او همواره صریح، گزنده و گاه طنزآلود بود و به روشنگری جامعه کمک شایانی کرد. یکی از غزل‌های مشهور او به زیبایی رفتن خواب از چشم عاشق را به فرار آب از کویر حوض سلطان تشبیه می‌کند: «خواب از مژه‌ام گریخت چون آب / از شمر، کویر حوض سلطان». این بیت نه تنها غرق در احساس عاشقانه است، بلکه با بهره‌گیری از جغرافیای آشنای حوض سلطان، تصویر ملموسی از رنج و بی‌خوابی ارائه می‌دهد.

حوض سلطان که در نزدیکی قم واقع شده است، اکنون نه تنها در نقشه‌ها و سفرنامه‌ها، بلکه با ظرافت ادبی ادیب‌الممالک به حافظه شعر فارسی راه یافته است. این تشبیه شاعرانه نشان می‌دهد که چگونه حتی جغرافیای خشک می‌تواند در ذهن یک شاعر-روزنامه‌نگار به استعاره‌ای برای بی‌خوابی و بی‌قراری تبدیل شود.

در هفته خبرنگار؛ یادآور شویم که خبرنگاران همچون ادیب‌الممالک، تنها شاعران کلمات نیستند؛ بلکه آن‌ها نیز وجدان بیدار جامعه‌اند که با دغدغه آگاه‌سازی، شب و روزشان را در پی حقیقت می‌گذرانند.

آن‌ها همچون آب در کویر، کمیاب اما حیاتی هستند و در دل تاریکی‌ها، به دنبال جرعه‌ای روشنایی می‌گردند.

انتهای پیام